Chiro Vlierbeek
Chiro Vlierbeek

Chiro Vlierbeek | Aspimeisjes

Gelukkig. Dat is misschien wel het juiste woord om het aspigezinnetje te beschrijven. Elke zondag amuseren ze zich rot terwijl ze hun avonturen van de laatste week aan elkaar toevertrouwen en uitweiden over al het straffe dat ze deze keer geprobeerd hebben. Toch loopt ook het leven van de flapsies helaas niet over rozen. Ieder lid van de familie sleurt wel een klein trauma met zich mee.. Voor ieder maakt dit het leven wat moeilijker, maar het feit dat ze verder leven met volle goesting verklaart hoe sterk ze mentaal wel niet staan en hoe positief ze het leven oppakken. Een bende sterke meiden die voor elkaar door het vuur zouden gaan en elkaar zouden beschermen tot de dood. Een mooi gezinnetje toch?

Het probleem van Merel situeert zich al een tijdje geleden. Als oudste van de dochters heeft zij nooit een voorbeeld gehad en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze alles zelf moest beginnen uitzoeken. Dat is de taak van de oudste dochter des huizes en dit deed ze dan ook met verve. Experimenteren kon, mocht, moest en zou. En dit op alle gebieden, zelfs op vlak van de jongens…

Vanaf dat ze alleen naar feestjes mocht en niet meer opgehaald werd door mama Laura ging ze haar kans. Ze probeerde het met één jongen en daarna met nog ééntje. Het ging haar voor de wind. De jongens stonden voor Merel in de rij en niets leek fout te kunnen gaan. Het was een kwestie van de juiste te vinden.

Helaas viel het kwartje niet veel later toch aan de foute kant. Merel werd gekwetst door een grote zware kerel. Uitgaan was niet meer hetzelfde en ze zadelde zichzelf op met een complex. Jongens werden taboe.. Hoe zou ze hier ooit uitkomen?

Paulien haar problemen ontstonden dan weer toen ze nog maar heel klein was. Vanaf het moment dat ze het woord kon uitspreken ging er geen dag voorbij zonder een lekker sappige appelsien naar binnen te spelen. In het begin één enkel exemplaar per dag, maar als snel volgden de oranje kanjers elkaar in sneltempo op. Die zeldzame keren dat mama Laura niet tijdig in de winkel was geraakt voor al dat lekkers voor haar dochter kreeg ze er goed van langs. Appels en bananen slingerden door de woonkamer en werden vervloekt tot in de diepste hel. Hoewel mama en papa oorspronkelijk blij waren dat het een verslaving aan fruit was en niet aan vettige koeken of snoepgoed dringt de problematiek langzaam door. De hypervitaminose C kan nu nog maar heel moeilijk vermeden worden en het is enkel gissen achter de gevolgen die hieruit gaan ontspringen..

Fleur leek al van bij de geboorte de normaalste. Mooi, blond, rustig en lief. Geen vuiltje aan de lucht. Altijd vriendelijk in de omgang, goede schoolresultaten en door vriend en vijand bewierookt om haar eerlijkheid. De problemen ontstonden echter toen mama Laura ons Fleur betrapte op haar kamer met een fles likeur.

Nadat Fleur heilig had gezworen dat dit nooit meer zou gebeuren leken de problemen snel van de baan, en viel alles terug in zijn normale plooi. Onwetend bleven de problemen echter aanslepen en als een volleerd alcoholieker bleef Fleur geniepig de fles aan haar mond zetten en verstopte ze hem daarna heimelijk in de schuif van haar bureau. Na een tijd begon het ook Laura en Rogo terug op te vallen en stuurden ze haar naar de Anonieme Alcoholiekers. Helaas liep deze oplossing een blauwtje en blijft Fleur ongewild verankerd aan haar drankproblemen…

Ook met Noa leek er in het begin geen vuiltje aan de lucht. Al fluitend door het leven trachtte ze elke dag liefde en vriendschap te geven. Meer nog, ze slaagde hier ook wonderwel in en werd in geen mum van tijd hyperpopulair. Helaas beging ze niet veel later de grote fout om met de foute jongen onder de lakens te duiken. Een SOA was het onaangename resultaat van dit helse avontuur.. Vele medicijnen en therapieën werden reeds toegepast, maar allemaal bleven ze achter zonder resultaat. Noa zelf loopt er ook maar beteuterd bij en een oplossing zou terug een betoverende glimlach op haar lippen kunnen toveren..

Terwijl alle problemen zich opstapelden voor de oudste dochters kwam er zelfs nog een vijfde meid aan die gedoopt werd als ‘Nette’. Wenend en schreiend kwam dit kleine meisje ter wereld en dat moest duidelijk iedereen weten. Zelfs na een lekker warm dekentje voelde ze zich niet thuis in het wiegje waar ook haar zussen in groot waren geworden. Laura en Rogo probeerden alles om het Nette naar haar zin te maken, maar ze bleef maar kelen. Op een dag kwam opa Wim gelukkig met een oplossing. Hij vervaardigde een bedje gemaakt uit paletten, en de rust keerde niet later terug in de familie Flapsie. Nette was gelukkig, en zo waren ook Laura en Rogo..

Maar omdat mama en papa te druk bezig waren met de andere dochters ontwikkelde Nette een fetisj voor paletten en binnen de kortste keren liep dit de spuigaten uit. Naar niets anders werd nog gekeken en niemand anders kon haar aandacht zo lang vasthouden als een perfect rechtlijnige palet. Als ze niet thuis kwam opdagen zat ze kwijlend in het magazijn van de gamma naar prachtig gestapelde paletten de staren en enkel onder wild protest was ze thuis te krijgen. Een vijfde dochter en een vijfde probleem…

Ondanks al deze problemen leefde het gezinnetje toch heel gelukkig. Het leven had wel meer om het lijf dan een fobie voor kerels, appelsienen, likeur, SOA’s of paletten. Maar toch bedachten Laura en Rogo een plan uit liefde voor hun dappere dochters:

Mama Laura zou zich een onbepaalde tijd ontfermen over de kids, ze laten lachen met een mop of een roddel, ze begeleiden op het podium, hun hand vasthouden in gevaarlijke glijbanen in aqualibi, ze door de examens loodsen en met hun de vakantie van 21 tot 31 juli plannen.  Dit zou papa Rogo de kans geven om naar oplossingen te gaan zoeken in het verre Brazilië  -een mysterieus land vol amazones, vreemde beesten en anderstalige mensen- dat wel eens antwoorden zou kunnen bieden op de vele vragen die voor de Flapsies tot nog toe onbeantwoordbaar waren…

WORDT VERVOLGD

 

Vandaag wakker geworden met een stralende zon en een volledig helderblauwe lucht. Niets lijkt het gezinnetje flapsie iets in de weg te kunnen leggen naar nieuwe successen. Maar plots duiken er in de verte donkere wolken op… Zware tijden naderen nietsvermoedend het gezin.

De storm wordt voorspeld op zaterdag 6 april!

Niemand weet welke grootte ze gaat aannemen?

Is het een heuse nattuurramp, of eerder ééntje in een glas water?

Komt er na regen dan echt terug zonneschijn of is dit enkel een fabel?

Allemaal vragen waar de flapsies graag uitgebreid antwoord op geven volgende week zaterdag! Pak u zakdoek alvast mee om dat ene traantje weg te pinken, maar vergeet ook vooral de stembanden niet om te lachen, te gieren en te brullen met de goeie moppen en mee te helpen om het schattige gezinnetje uit de nood te helpen!

Het ontstaan van de ‘Flapsies’

Er was ooit eens een tijd waar tradities alles zeiden en waar gewoontes het dagelijkse leven bepaalden. Ontbijt was om 7 uur, middag om 12 en het avondeten werd geserveerd rond de klok van 6. Goed opletten op de schoolbanken was een must en enkel zij die dit niet goed begrepen belandden met ezelsoren op hun kop in de hoek van de klas. Strafwerken bestonden nog uit het overpennen van woordenboeken en geschreven meesterwerken omdat kopieermachines nog niet bestonden. Na school werden de kinderen dan verwacht te ploeteren in het patattenveld en de onzichtbare aardappelen tevoorschijn te toveren na de oogst door met hun handen de modder om te woelen. Bij kaarslicht maakten ze hun huiswerk waarna ze een aai en een kus kregen van moederlief en braafjes tegen 9 hun bed in kropen. Zondag ging men naar de mis en luisterde men naar de preek van meneer pastoor om elkaar daarna de vrede te wensen en de rest van de dag door te brengen door een tweetal pijpkens te smoren, pinten te drinken op café en uit te weiden over alle straffe verhalen van die week… Iedereen heeft wel een idee hoe het er in die tijd aan toe ging.

Wel nu, in die tijd werden man en vrouw nogal vreemd aan elkaar toegewezen. Op een soort indelingsvergadering werd er uren gediscussieerd over wie met wie in zee zou moeten en kunnen gaan. Interne vetes in de gemeenschap kwamen aan het licht, voorkeuren werden genoemd en soms even later noodgedwongen al terug opgeborgen. De stamhoofden moesten wikken en wegen om ieder jaar de juiste koppels te vormen en er was altijd wel iemand die stevig wat water bij zijn of haar wijn moest doen, het beetje troost in ontvangst nam als medicijn en zich neerlegde bij de beslissing van de hoofdjes in de wetenschap dat ze toch de wegen openden naar gelukkig zijn. Vanaf dan werden de koppels verondersteld vreugde en verdriet te delen met elkaar want zo maak je toch nog altijd vanzelf al je dromen waar?

Zo kwamen Laura en Rogo samen in hetzelfde bootje te zitten. Nog geen 2 dagen na de indeling trouwden ze al, naar traditie beiden in de klassieke klederdracht van die tijd. Blauw voor de man, roos voor de vrouw. Niet veel later beviel Laura een eerste keer. Meteen werd er een tweeling geboren die ze de namen ‘Merel’ en ‘Paulien’ gaven. En nog geen jaar later was het weer prijs. Deze keer wierp Laura een drieling die met de namen ‘Fleur’, ‘Nette’ en ‘Noa’ gingen lopen.

In een mum van tijd ontstond zo een groot gezinnetje met 5 kinderen. Iedereen van het gezinnetje ging na een tijd zijn eigen weg, maar één traditie werd ten allen tijde in ere gehouden: Elke zondag zouden ze samen komen van kwart na 2 tot 7 om spelletjes te spelen en te ravotten en zich te amuseren als kleine konijntjes (is het daarom dat ze zichzelf ‘flapsies’ noemen??). Dat ze oneindig veel plezier zouden beleven stond in de sterren geschreven. Niemand wist echter wat hen allemaal te wachten stond…

Wordt vervolgd…

Beste wensen

Hoe gezellig en fijn het op oudjaar wel niet was in onze teerbeminde kelder moeten we jullie natuurlijk niet meer uitleggen. Heel veel geluk en voorspoed hebben we elkaar zeker wel al gewenst, maar onze specifieke dromen voor jullie het komende jaar hebben we nog eens op een rijtje gezet terwijl we andermaal aftellen van 10 naar 0:

10 dingen om naar uit te zien

9 dagen zonder regen

8 feestjes tot diep in de nacht

7 complimentjes om op iemands borst te kleven

6 geconcentreerde minuten in elke les

5 dikke kussen van een lekker wijf

4 leuke chiroactiviteiten vol gezwier, plezier en vertier

3 keer verstoppertje winnen zonder dat ik je zie

2 euro’s via de tandenfee

1 winnaar bij hond en been

GELKKIG NIEUWJAAR!!

Van jullie kapoenen

Laura & Rogo

Vlierbeek, 1 januari 2019

De tong

Toen het éénmaal gebeurde was niemand onder de indruk:

“Ach, zo één keer is dat geen probleem.” “Die hype waait wel over!”

klonken de commentaren in de wandelgangen. Toen het echter een tweede maal gebeurde keken enkelingen vreemd op van hun dagdagelijkse activiteiten:

“Oei, dat gaat toch geen gewoonte worden?” “Zou ze het zelf door hebben?”

En toen gebeurde het een derde, een vierde en een vijfde maal… Tegenwoordig begint het al een ritueel te worden. Controle houden over het fenomeen is onmogelijk. Een spontane gebeurtenis net voor de flash van de camera volgt. De grote vraag is natuurlijk waarom..?

Sommigen wijten het gebruik van de uithangende tong aan het verkoelen van de hersenen en het hoofd zoals ook honden dit doen. Anderen reizen bij het zien van zulke beelden terug naar hun kinderjaren toen ze de tongen nog naar elkaar uitstaken als teken van afkeer en viesgezindheid. Een derde categorie beweert dat het tonen van de tong wijst op een hongergevoel en een snakkende vraag naar voedsel terwijl een vierde soort mensen het fenomeen toeschrijven aan een poging tot het tonen van de dominantie van de vrouw zoals mannelijke pauwen hun kleurrijke staart hebben. Tot slot lopen er hier en daar ook wat jongens rond die hun kans ruiken, want zij wijten het gebruik van zulke prominente tong in beeld eerder aan een overdosis oestrogeen…

Ook de experts in deze zaak zitten met hun handen in het haar wegens de grote prevalentie van het fenomeen. Ze raden dan ook aan om het gewoon aan de persoon in kwestie te vragen. Hierbij roepen ze wel op om enige voorzichtigheid in te bouwen.. Een grote tong betekent ook een grote capaciteit tot het produceren van lawaai…

Daarom kwamen de aspimeisjes op het geweldige idee om via dit onafhankelijke kanaal de vraag te stellen die duizenden mensen bezig houdt:

LAURA, WAAROM STEEK JIJ OP ZO VEEL FOTO’S JOUW TONG UIT?????

 

 

 

Een nieuwe wind

Fantastisch, wondermooi, glorieus, schattig, krachtig, geliefd en oppermachtig tegelijk…

In elke droom komen ze voorbij en ieder levend wezen snakt wel eens naar een beetje van hun ‘zijn’.  Iedereen kent wel enkele urban legends die hun aanwezigheid in de verf zetten, maar niemand weet exact wie ze zijn. Ze hebben alles in zich om het te maken in al hun adembenemende schoonheid en kwade harten zijn niet aan hen besteed. Soms zijn ze duidelijk en aanwezig, soms zit het wat meer in de details en hun subtiliteiten.. Aanwezig zijn ze echter altijd.

Het onmogelijke in enkele simpele creaties… De 7 wereldwonderen!

Wie zijn ze? Wat doen ze? Maar bovenal: Wat drijft hen?

Het aspimeisjesteam van chiro Vlierbeek kreeg de eer om deze 7 wereldwonderen een heel jaar lang samen te brengen, te aanschouwen en te volgen in hun wonderlijke avonturen.

Hoe wordt een angel een navel? Hoe beeld je spaghetti uit? Wat is het belang van het cijfer 12? Wie is Ward? En waarom kent Jan geen vrees en zijn we te min voor Anja??

Allemaal vragen waar de heilige zeven het komende jaar een antwoord op gaan vinden in hun oneindige zoektocht naar nieuwigheden, sensatie en verrassingen!

Dat ze voorkomen in vele gedaanten en vormen is wel duidelijk. Google en vooral wikipedia knikken instemmend. Ze bestaan in verschillende varianten en soms is het moeilijk om door de bomen het bos nog te zien. Om voor de rest van het jaar elke vorm van verwarring te vermijden hebben we ervoor gekozen om de 7 wereldwonderen een naam te schenken.

Voortaan gaan ze door het leven als: Fleur, Noa, Merel, Paulien, Nette, Lackie en Rogo

© 2018 Chiro Vlierbeek |   Ons privacy- en cookiebeleid |   Webdesign: Impact Webdesign